En Baleiro, a escena xa non representa: copia, muta e degrádase. E nin sequera faino con vocación artística, senon coa desesperación de quen, ante o colapso do sentido, decide imitar o que hai — aínda que o que haxa sexa un selfie en loop, un karaoke emocional ou un plató con luces de Chroma Key caseiro.

A peza desprégase como un catálogo de accións que semellan inspiradas en imaxes arqueolóxicas da vida contemporánea, pero que só o son na medida en que Instagram ou calquera outra plataforma o permiten. A palabra baleirada, a emoción prefabricada, o pensamento reducido a spot. Non hai mensaxe, pero si moita comunicación. Aquí o eu mutou en presentador, influencer, terapeuta de si mesmo, verborrea infinita ata o amencer. O mundo derrúbase e nós facendo playback.

Nun espazo escénico onde todo lembra ó timeline televisivo, Baleiro expón un paseo -máis que unha narrativa- por esa paisaxe emocional plana onde a intensidade é a norma incandescente e o desconcerto, a política de uso cotián. Non é unha crítica: é un espello embazado que devolve unha imaxe borrosa da actualidade, pero tamén familiar e próxima.